Grice's Conversational Imperative

προσ-τακτικός , ή, όν,

A.of or for commanding, imperative, imperious, τὸ π. [ἡ ψυχή], opp. τὸ ὑπηρετικόν (of the body), Arist.Top.128b19; “π. τινῶν” Corn.ND16; “λόγος” Plu.2.1037f; Προστακτικός (sc. λόγος), title of work by Protagoras, D.L.9.55; “βραχυλογία” Plu.Phoc.5; also of persons, “ἄρχων” Max.Tyr.13.2 (Sup.).

II. Gramm., ἡ -κὴ ἔγκλισις the imperative mood, D.T.638.7, A.D.Synt.31.20; π. ἐκφορὰ τῶν ῥημάτων ib.69.20; “τὸ π. σχῆμα” Anon.Fig.24; also “τὸ -κόν” D.L. 7.66,67, Ps.-Plu.Vit.Hom.53. Adv. “-κῶς” in the imperative mood, D.H.4.18, Sch.Ar.Av.1163.